ไม่ว่าช้าหรือเร็วมันก็จะเกิด
มันเป็นเรื่องที่เกิดกับทุกคน
มันเป็นเรื่องธรรมชาติ

แต่คำว่า 'ธรรมดา' ไม่ช่วยเยียวยาความรู้สึก
ใครจะยอมรับการสูญเสียที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต
ด้วยคำว่า ธรรมดา ได้ในทันที

วันที่เราพูดกับคนอื่นเพื่อปลอบใจ
กับวันที่เราสัมผัสความธรรมดานี้ด้วยตัวเอง
มันต่างกัน ....
อย่างไม่มีทางเข้าใจ ถ้าไม่เกิดกับตัว

ชีวิตที่ขาดหวิ่น มีรอยเว้าแหว่ง
เลือดเนื้อครึ่งหนึ่ง
ความรักแบบที่เติมเต็มจากไหนไม่ได้
แรงสนับสนุนและขุมพลังกำลังใจที่ไม่สามารถทดแทน

เมื่อความทุกข์ที่ผ่านมาทั้งหมดในชีวิต
กลายเป็นความทุกข์ระดับมด
สิ่งที่เกิดขึ้นในเวลานี้
จะสร้างภูมิต้านทานที่แข็งแรง
ให้เราเติบโตและเผชิญหน้ากับอนาคตได้

.........

เมื่อชีวิตต้องเดินต่อ
และเมื่อชีวิตกำลังหักเห

เพื่อให้แรงส่งที่ผ่านมาของชีวิตไม่สูญเปล่า
ให้เราสามารถก้าวต่อไปอย่างเข้มแข็ง

สิ่งที่ทำได้ในเวลาแบบนี้
คือตั้งสติ และอยู่กับปัจจุบัน